16 februari 2004

Snowie is werkelijk niet uit haar "hangmatje" te slaan. Lekker luieren tegen de verwarming. Af en toe rekt ze zich uit of ze ligt luidruchtig te snurken.

's Avonds werden we opgeschrikt door een massale stroomstoring. Ineens was alles pikdonker. In eerste instantie dacht ik zelf aan een stop. Maar Martin zag al meteen dat het probleem niet bij ons lag. Heel ons dorp zat zonder stroom.

Er zat dus maar een ding op, en dat was naar bed gaan. Met een kaars liepen we door onze woning heen. Snowie boeide het allemaal niet zo. Even later "hoorde" ik Snowie in de slaapkamer. Ik moest "voelen" waar ze was, want ik "zag" haar niet. Ik tilde haar op en zette haar op het bed. Even bleef ze staan om aangehaald te worden, maar al gauw sprong ze weer van bed. Volgens mijn zag ze het als een groot avontuur. Ik vraag me eigenlijk af hoe katten zien in het donker. Dat zal ik nog een opzoeken op internet.