13 februari 2004

Snowie voelt zich al helemaal thuis. Het liefst is ze continue bij je in de buurt. Dat is gelukkig ook geen enkel probleem aangezien we thuis een eigen hostingbedrijf hebben. Vaak gaat ze precies achter mijn stoel staan, gevolgd door een zielig "miauw". Dat is haar teken om mij te vertellen dat ze graag op mijn schoot wil. Ik til haar dan ook op en begin haar te aaien. Kort daarna zakt ze dan door haar poten en nestelt zich op mijn schoot. Snoepjes kent ze eigenlijk niet. Met veel gesnuffel tast ze eerst ieder snoepje af. Maar toen ze eenmaal wist hoe lekker ze waren, begon ze zelfs een beetje te schrokken.

Ze heeft de naam "Snowie" gekregen in het dierenasiel, en we hebben deze naam aangehouden. Inmiddels luistert ze ook al naar deze naam. Als ik op de bank zit, en Martin achter de computer, dan hoef ik haar maar te roepen en dan komt ze naar me toe.

Snowie heeft een behoorlijke buik. Hierdoor hadden we eerst het vermoeden dat ze misschien zwanger was. Maar na wat research op internet zijn we tot de conclusie gekomen, dat we ons waarschijnlijk vergissen. Anders hadden ze in het asiel ook wel gemerkt.